David Ricardo'nun 1809'da formüle ettiği Rant Yasası, bir arazi parçasının rantının, kullanımdaki en az verimli arazi — üretim marjı — üzerinde sunduğu iktisadi üstünlüğe eşit olduğunu belirtir.
Bir toplum büyüyüp daha iyi konumlar tutulduğunda rantın neden yükselip temel ücretin durgunlaştığını açıklar. Bu yasa, ekonomik rantın mülk sahibi tarafından değil topluluk tarafından yaratıldığı savının analitik kalbidir.