Prawo renty, sformułowane przez Davida Ricarda w 1809 roku, głosi, że renta kawałka ziemi równa się przewadze ekonomicznej, jaką oferuje on nad najmniej produktywną używaną ziemią — marginesem produkcji.
Wyjaśnia, dlaczego w miarę jak społeczeństwo rośnie, a lepsze lokalizacje są zajmowane, renta rośnie, podczas gdy płaca bazowa stagnuje. To prawo jest analitycznym sercem argumentu, że rentę ekonomiczną tworzy społeczność, a nie właściciel.